Het ontwerpproces


Van schets naar Cube

Hoe de nieuwe structuren zijn ontworpen

 

 

De Cube bestaat al meer dan vijftien jaar. In die tijd veranderde er van alles aan kleur, maar de vorm bleef precies zoals hij was. Voor deze collectie stelden we onszelf de vraag: kunnen we het systeem vernieuwen zonder het te veranderen?

Het antwoord werd gevonden op het oppervlak. Hieronder het proces dat daartoe leidde, doorlopen samen met Daniéla György, die haar afstudeerproject Industrial Design Engineering bij Fates uitvoerde.

Eerst luisteren

Voordat er ook maar iets getekend werd, is er onderzoek gedaan. Bijna 150 klanten vulden een uitgebreide enquête in over hoe ze hun Cubes dragen en combineren. Daarnaast spraken we met retailers over hoe de collectie in de winkel werkt, en bestudeerden we foto's van klanten die hun ketting in het dagelijks leven dragen.

Wat daaruit kwam, was verrassend. We hadden verwacht dat mensen zouden vragen om iets compleet nieuws. Het tegenovergestelde bleek waar: klanten waarderen juist het herkenbare. De vertrouwde vorm, het magneetslot, het gemak van verwisselen. Vernieuwing mocht, maar niet ten koste van wat al werkte.

Dat gaf richting aan alles wat daarna kwam.

Testen bij de klant

Voor een klantenevenement werden negen concepten in wit geprint, allemaal in hetzelfde materiaal en dezelfde kleur, zodat het uiterlijk niet zou afleiden van de vorm.

Wat er tijdens dat evenement gebeurde, bepaalde de rest van het project. De aandacht ging niet naar de nieuwe silhouetten, maar naar de stukken die de Cube-vorm behielden en er detail aan toevoegden. En naar de kleinere, halve versies die als tussenstuk tussen twee Cubes lagen.

De conclusie was helder: de Cube hoefde niet vervangen te worden. Het oppervlak mocht spreken.

De Cube opnieuw opbouwen

Om aan het oppervlak te kunnen werken, was er eerst een precies digitaal model van de bestaande Cube nodig. Dat bleek een klus op zich: de vorm heeft afgeronde hoeken en een specifieke binnenopening, en scannen leverde geen bruikbaar bestand op. De Cube is daarom van de grond af opnieuw opgebouwd in 3D-software, met meten, printen, vergelijken en bijstellen tot hij klopte.

Eén bewuste afwijking bleef staan: de wanden zijn iets dikker. Dat maakt de geprinte Cube steviger en geeft hem een gewicht dat aanvoelt als het origineel.

Natuur, maar niet letterlijk

De structuren zijn geïnspireerd op de natuur, met één belangrijke regel: geen herkenbare motieven. Geen blaadjes, geen bloemen, geen schelpjes. Uit het klantonderzoek bleek dat mensen zich aangetrokken voelen tot natuur als thema, maar niet tot een letterlijk plaatje op hun sieraad.

Wat dan wel? Het ritme eronder. Hoe lagen op elkaar liggen in versteend materiaal. Hoe lijnen uitwaaieren vanuit een middelpunt. Hoe schors openbarst waar een stam dikker wordt. Het bezoek aan de tentoonstelling van Iris van Herpen in de Kunsthal bevestigde die aanpak: natuur vertaald naar patronen en structuur, niet naar afbeelding.

Zo ontstonden de structuren die u nu in de collectie ziet: Rays, Fossil, Tree Bark, Wing en Rose. Elk met een eigen bron, maar abstract genoeg om er zelf iets in te zien.

Wat de vorm ons oplegde

Een structuur op papier is iets anders dan een structuur van een centimeter groot.

Te fijn getekende patronen verdwenen volledig in de print. Te ondiepe structuren waren niet meer te voelen. En één ontdekking bepaalde de uiteindelijke opzet: als de structuur stopt bij de vlakke zijden, ontstaat er een gladde band op de afgeronde randen. Zodra je twee Cubes naast elkaar rijgt, valt die band op en lijkt de structuur er achteraf op geplakt.

De structuren lopen daarom helemaal rond de Cube door. Daardoor blijft het beeld doorlopen, hoe je de Cubes ook combineert.

De halve Cube

Elke structuur is ook opnieuw uitgewerkt op spacerformaat. Dat is geen kwestie van verkleinen: op de helft van de hoogte moet hetzelfde patroon nog steeds leesbaar zijn. Sommige structuren moesten daarvoor opnieuw worden opgebouwd.

Het resultaat is een tweede maat binnen dezelfde familie. Daarmee kun je niet alleen met kleur werken, maar ook met ritme en verhouding.

Kleur als sluitstuk

De filamenten zijn geselecteerd op aansluiting bij het bestaande Cube-kleurenpalet, aangevuld met modetinten, metallic accenten en natuurlijke aardetonen. Alle kleuren zijn vervolgens ingedeeld naar kleurtype, zodat u in de winkel voor elk type klant een passende combinatie kunt samenstellen.

Getest op de huid

Voor de collectie werd vrijgegeven, is hij gedragen. Drie testpersonen droegen twee dagen lang kettingen waarin nieuwe en bestaande Cubes door elkaar zaten, in gewone dagelijkse situaties.

De uitkomst: geen irritatie, geen kras op de huid, geen blijven haken aan kleding. Meerdere deelnemers merkten op dat ze vergaten dat ze de ketting droegen, en dat ze geen verschil voelden tussen de oude en de nieuwe Cubes.

Dat laatste was precies het doel.

 

 

In het kort

  • Ontwerp: Daniéla György, afstudeerproject Industrial Design Engineering, in samenwerking met Fates

  • Vijf structuren: Rays, Fossil, Tree Bark, Wing, Rose

  • Elke structuur ook beschikbaar als spacer

  • Volledig compatibel met alle bestaande Cube kettingen

  • Productie in eigen huis, in kleine series

 

 

Verder lezen

Zo wordt het gemaakt — van digitaal bestand tot Cube in uw winkel

Materialen — biofilament, hout, steen, oester en kurk

 

 

Twee dingen om te controleren voordat dit online gaat:

  • Het rapport noemt 149 enquête-deelnemers in de tekst en 153 in een afbeelding. Ik heb "bijna 150" geschreven; pas aan als je het exacte getal hebt.

  • Toestemming van Daniéla voor naamsvermelding en foto's schriftelijk vastleggen.

 Minimalistische lijnen en patronen. Less is more en dat is erg lastig.